12parmak ~ Hayatın Akordu! » Eğlence

Mırıl Mırıl Bir Kedi

Yunus ÖZTÜRK — Fri, 07 Oct 2011 19:38:22 +0000

Bilmem sizde de olur mu ama, bazen bir şarkı, dile getirip hayat veremediğimiz pek çok şeyi, belki üç belki beş dakikada anlatıverir; işte Tanrı’nın sesi olan müziğin güzelliği!
Bunlardan biri de Cibelle’in ”Green Grass” şarkısıdır benim için; gelin hep beraber dinleyelim.

Cibelle – Green Grass

İşte o güzelim şarkının lyrics’i:

Lay your head where my heart used to be
Hold the earth above me
Lay down in the green grass
Remember when you loved me

Come closer don’t be shy
Stand beneath a rainy sky
The moon is over the rise
Think of me as a train goes by

Clear the thistles and brambles
Whistle ‘Didn’t He Ramble’
Now there’s a bubble of me
And it’s floating in thee

Stand in the shade of me
Things are now made of me
The weather vane will say
It smells like rain today

God took the stars and he tossed them
Can’t tell the birds from the blossoms
You’ll never be free of me
He’ll make a tree from me

Don’t say good bye to me
Describe the sky to me
And if the sky falls, mark my words
We’ll catch mocking birds

Lay your head where my heart used to be
Hold the earth above me
Lay down in the green grass
Remember when you loved me
Remember when you loved me
Remember when you loved me

Adetimdir her şarkının Türkçe’sini de bilmek; eee ritm kadar anlam da önemli. Hadi gelin biraz zaman ayırıp anlamına da kafa yoralım; atıl kalmasın o muazzam beynimiz, birazcık ta olsa iş görsün.

Keyifli dakikalar efendim!

ZAZ-Mania 2

Yunus ÖZTÜRK — Fri, 23 Sep 2011 23:25:56 +0000

Türkiye olarak ZAZ’ı ağırlamaya hazırlanırken, biz de Isabelle’nin sevdiğimiz şarkılarından sizler için bir mevsim salatası yapmaya karar verdik. ZAZ’ı sadece ”Je Veux” adlı şarkısından değil, diğer güzel parçalarından da tanımaya çalışalım istiyorum. Evet, ZAZ’ı 22 Ekim’de İstanbul Lütfi Kırdar Anadolu Auditorium’da ve 23 Ekim’de ise İzmir Arena’da ağırlayacağız. Her ne kadar Türkiye’de bir müzik tarzı olarak jazz, pek tutulan bir tür olmasa da, ZAZ’ın kendine özgü üslubu, özellikle gençler arasında kayda değer ölçüde popüler oldu. Tabii bunda, grubun ortaya koyduğu sinerji ve Isabelle’nin sempatik tavırlarının etkisi göz ardı edilemez. Türkiye açısından ise, Akbank tarafından yapılan Jazz Festivali’ne sevilen ZAZ’ın gelmesi, belki de Türkiye için, müzik zevki konusunda fark yaratacak. Dileklerimiz bu yönde. Biletix’ten satışa sunulan biletlerin daha aylar öncesinden bitmiş olması da bunun göstergesi olsa gerek. Sözü daha da uzatmadan gelin Isabelle’nin kendine has yorumuyla jazzın dünyasına girelim.

Tabii ki ”J’aime A Nouveau” adlı parçanın hem Frenkçe’sini hem de öz mü öz Türkçe’sini vereceğiz, bu bizim için bir kaide. Nitekim bir şarkıya ruh veren şey, tınılar olduğu kadar anlamlı sözlerdir de. O zaman buyurun hep birlikte bakalım ne demiş bizlere Isabelle:

Frenkçe’si:

J’aime A Nouveau

Des rafales d’émotions
M’envahissent et me saoulent
Et si l’illusion
M’en fait perdre la boule
Alors j’suis folle, j’suis folle, j’suis folle
Des couleurs dans les yeux
Bien plus encore
Des envies plein les cheveux
Et jusqu’au fond de mon corps
Qui crient : ”je vis, je vis, je vis”

(refrain)
J’aime, j’aime à nouveau
J’aime, j’aime à nouveau
Et j’m'en étonne chaque jour
Et j’m'en étonne chaque jour
J’aime, j’aime à nouveau
J’aime, j’aime à nouveau
Sans dépendance en retour
Sans dépendance en retour
J’aime, j’aime à nouveau
J’aime, j’aime à nouveau

J’ai redéfini qui je suis
Vous trouverez ça infantile ou futile…

Guerrière de la lumière
Je suis, je serai le meilleur dans mes frères
Je regarde et cultive au pire
J’y crois, j’y crois, j’y crois
Et c’est sans prétention
Que je chante à l’unisson
Nos forces en commun
Pour faire entendre nos voix
La voie c’est toi, c’est toi, c’est toi…

(refrain)

J’ai fait en moi un autre deal
Vous trouverez peut-être ça futile, infantile…

A l’évidence, légère
Cette chanson n’est pas
On est bien trop sur terre
A baisser les bras

*On se cache derrière
Nos carapaces de durs à cuire
On se construit des murs autour de soi
Pour moins ressentir* (x2)

Le jeu du monde
Et je m’en étonne chaque jour
L’enjeu du monde…

Öz mü öz Türkçe’si:

Yeniden seviyorum

Duygu rüzgarları
Beni kaplıyor ve rahatsız ediyor
Ve eğer yanılsama
Beni korkutuyor
Sonra deliyim,deliyim,deliyim
Gözlerinde renkler
Ve daha fazlası
Saçlar boyu istekler
Ve bedenimin sonuna kadar
Haykırıyor : ”yaşıyorum, yaşıyorum, yaşıyorum’

(nakarat)
Seviyorum, yeniden seviyorum
Seviyorum, yeniden seviyorum
Ve her gün şaşırıyorum
Ve her gün şaşırıyorum
Seviyorum, yeniden seviyorum
Seviyorum, yeniden seviyorum
Karşılık beklemeden
Karşılık beklemeden
Seviyorum, yeniden seviyorum
Seviyorum, yeniden seviyorum

Kendimi yeniden tanımladım
Bunu çocukça bulursunuz veya nafile

Işığın savaşçısı
Kardeşlerimde en iyisi ben olacağım
Bakıyorum ve yetiştiriyorum en kötü ihtimalle
İnanıyorum, inanıyorum, inanıyorum
Ve iddiasız
Ahenkle şarkı söylüyorum
Ortak güçlerimiz
Sesimizi duyurmak için
Ses sensin, sensin, sensin…

(nakarat)

Kendimde başka bir anlaşma yapıyorum
Belki bunu gereksiz, çocukça bulursunuz

Açıkça, hafif
Bu şarkı değil
Çok fazla dünyadayız
Vazgeçmek

*Arkasında saklanıyoruz
Sert korunaklarımızda
Etrafımıza duvarlar inşa ediyoruz
Daha az hissetmek için* (x2)

Dünyanın oyunu
Ve her gün şaşırıyorum
Dünyanın kazığına…

Keyifli günler efendim!

ZAZ-Mania

Yunus ÖZTÜRK — Fri, 23 Sep 2011 16:02:12 +0000

”Je Veux” adlı şarkısıyla 2010 yılında çıkış yakalayan Isabelle Geffroy, malum bilinen adıyla ZAZ, yaptığı her şarkı ile beni mest etmeye devam ediyor. Afakanların yanımızda uzun süren misafirliklerinde bir ZAZ şarkısı, bir bardak atom bombası etkisi gösteriyor; gelenlerin hepsi gidiyor, ufunet yerini felaha bırakıyor. Gitgide insanın kendini bu şarkılara, bu tınılara kaptırmaması, hakikaten, elde değil. Dozu ne kadar arttırsak da, overdose olmamız söz konusu değil. Sanki Isabelle’nin her bir parçası, içimizde bir yerde sıkışmış vaziyette bulunan yaşam enerjisi gazını, verdiği ufacık kıvılcımlarla tutuşturmakta ve sonra boom. Sonuç malum; hayattan keyif almak, gülmek, koşmak, konuşmak… Son tahlilde mutluluk… Sen ey ZAZ, bende hipervitaminoz etkisi yaratıyorsun, ama bu hal başka; tüm mental rahatsızlıklara iyi gelen anti-depresan gibisin. Neyse, laf lafı açtı, muhabbet aldı başını gitti. Diyeceğim, gelin bir şarkısını dinleyelim de, bakalım yazdıklarımda hakikat payı var mıymış?

Zaz – La Fee

O güzel şarkıya bir de güzel mi güzel bir video ayarlanmış, buyurun bakınız:

Tabii, şimdi, şarkının lyricsini vermek gerekir ve tabii Türkçe’sini, buyurun okuyunuz:

Frenkçesi:

La Fée

Moi aussi j’ai une fée chez moi
Sur les gouttières ruisselantes
Je l’ai trouvée sur un toit
Dans sa traine brûlante
C’était un matin, ça sentait le café
Tout était recouvert de givre
Elle s’était cachée sous un livre
Et la lune finissait ivre

Moi aussi j’ai une fée chez moi
Et sa traine est brûlée
Elle doit bien savoir qu’elle ne peut pas
Ne pourra jamais plus voler
D’autres ont essayé avant elle
Avant toi une autre était là
Je l’ai trouvée repliée sous ses ailes
Et j’ai cru qu’elle avait froid

Moi aussi j’ai une fée chez moi
Depuis mes étagères elle regarde en l’air
La télévision en pensant
Que dehors c’est la guerre
Elle lit des périodiques divers
Et reste à la maison
A la fenêtre, comptant les heures
A la fenêtre, comptant les heures

Moi aussi j’ai une fée chez moi
Et lorsqu’elle prend son déjeuner
Elle fait un bruit avec ses ailes grillées
Et je sais bien qu’elle est déréglée
Mais je préfère l’embrasser
Ou la tenir entre mes doigts
Moi aussi j’ai une fée chez moi
Qui voudrait voler mais ne le peut pas…

Öz mü öz Türkçe’si:

Peri

Benim evde bir perim var
Yağmur oluklarının üstünde
Onu çatıda buldum
Kuyruklu yanmış sıcak elbisesi içinde
Kahve gibi kokan bir sabah
Her şey donla kaplanmıştı
O kitabın altına gizlenmişti
Ve ay sarhoş olmaktaydı

Benim evde bir perim var
Elbisesinin kuyruğu yanmış
O biliyor yapamaz
Ve emin tekrar asla uçamaz
Senden once digerleride denedi
Kanatları altına kıvrılmış sekilde buldum
Ve soğuktan üşüdüğünü düşündüm

Benim evde bir perim var
Raflardan aşağı bakar
Televizyona , düşünür
Dışarısı onun savaşıdır
Çeşitli dergileri okur
Ve evde kalır
Pencerede saatleri sayar
Pencerede saatleri sayar

Benim evde bir perim var
Ve kahvaltısı bittiğinde
Kavrulmuş kanatları ile gürültü yapar
Onun ahlaksız oldugunu bilirim
Ama ben onu öpmeyi tercih ederim
Veya parmaklarim arasinda tutmayı
Benim evde bir perim var
Uçmak isteyen ama uçamayan…

Keyifli günler efendim!

Diyojen’in Feneri

Yunus ÖZTÜRK — Fri, 23 Sep 2011 14:17:47 +0000

Adamlar arasında adamın biri / Güpegündüz adamlar arasında elinde fener / Bir şeyler arıyormuş
Adamlar arasında adamlardan bir diğeri / Adı İskender / Merakla dönmüş / Ne aradığını sormuş
Adam adamları göstermiş / – Adam arıyorum demiş -
Tabii adam haklı / Adam adama meraklı (!)

(*) Bu anlatı herkesçe malum, ancak anlatının bu biçemini Şizofrengi adlı derginin 2. (Nisan 1992) sayısında bulabildim; çok mutluyum!

Red Dead Redemption (XBOX 360) İnceleme

Emre ÖZTÜRK — Sun, 16 May 2010 21:52:01 +0000

Uzun zamandır beklediğim ve takipçisi olduğum Red Dead Redemption oyununu bu hafta sonu Xbox 360 (PAL) konsolumda deneme şansım oldu. Son haftalarda sessizliği bozulmayan oyun sektörü benim de canımı sıkmaya başlamıştı; hafta sonları derslerden vakit bulduğum bir zamanda senaryosuyla ve grafikleriyle beni büyülecek ve stres attıracak bir oyuna ihtiyacım vardı. Yapımı 5 yıl süren ve öve öve bitirilemeyen Alan Wake‘in elime geçmesiyle biraz sevinmiştim, hiç değilse Red Dead Redemption’a kadar oyalanırım diye. Öyle de oldu, Alan Wake boş vakitlerimde beni ‘oyalamak’tan öteye gidemedi. Fazla uzatmadan da asıl söz konusu olan oyuna ait incelememe geçmek istiyorum, Alan Wake maceralarımı da başka bir yazımda anlatırım, inşallah.

Oyun inceleme sitelerinde olduğu gibi Grafik, Ses ve Oynanabilirlik şeklinde 3 ana kategoriye ayırıp, biraz da o sitelerde olduğu gibi sivri bir dille yazmak istiyorum incelememi. Umarım berebilirim. Başlayalım…

GRAFİK

Oyunun kapak resminde (yukarıda) Rockstar Games‘in logosunu görünce büyük beklentiler içine girdim, bir yandan da umarım GTA IV tarzında grafikleri olmaz diye içimden geçirdim. Oyunu açtığımda beni ilk olarak aşırı basit bırakılmış bir menü karşıladı; tek oyunculu veya multiplayer şeklinde seçim yapabileceğiniz bir menü. Arkaplanda da oyunun şanına yakışmayan bir resim. Bir an eyvah dedim böyle birşeyle karşılaşınca ama oyun giriş intro’suyla başlar başlamaz grafikleri beni büyüledi. Karakterlerin suratlarındaki mimikler, çevre dizaynı ve gölgelendirme tek kelimeyle harikaydı. Özellikle ana karakter boylu boyunca en ince ayrıntısına kadar ustaca bir işçilikten geçtiğini belli ediyor. Güzel bir intro’nun ardından oyunun grafiklerine not verebilmem için asıl gerekli olan ‘Vahşi Batı‘ atmosferi karşılıyor beni. Burada da dediğim gibi gölgelendirme ve çevre dizaynı kusursuz. Hiçbir obje öylesine yer kaplasın diye zemin üzerine konumlandırılmamış, hepsi ben de oyunun bir parçasıyım diyor sanki. Grafikler güzel olunca tabi hiç birini kaçırmak istemiyorsunuz ve yanına gidip uzunca inceliyorsunuz ve içinizden ‘vay be!’ diyorsunuz. Özellikle ilk bölümde batmak üzere olan güneşin parıltısı ve ekranınıza yansıması benim en çok hoşuma giden olaydı, sadece onu göz önünde bulundurarak bile grafiklere 10 üzerinden 9,5 puan verebilirim. Vahşi batı atmosferini de unutmayalım tabi, doyasıya yaşıyorsunuz bu atmosferi de…

SES

Ses hakkında yorum yapmadan önce bunun oyuncunun ses sistemine de bağlı olduğunu hatırlatmam gerekecek; bendeki ses sistemi Logitech X-540 (5.1) idi. Oyun vahşi batı temalı olunca insan haliyle kovboy filmlerinden alışık olduğumuz heyecanlı düello müzikleri ve kasaba halkının hep beraber dans ettiği o neşeli şarkıları bekliyor. Fakat genel olarak söylemem gerekirse oyun esnasında, ara scene’ler de dahil olmak üzere, müzikler beni doyurmadı. Arada bir konsolu boşta bıraktığınızda arkaplanda hafif bir melodi duyar gibi oluyorsunuz, o da sürekli aynı tonda ve dikkatinizi de haliyle çekmiyor. Bazen oyunu durdurup pause menüsünde bile bir müzik beklediğim oldu ama elim boş geri döndüm oyuna hep. Ancak bu eksiklik oyun esnasındaki tatmin edici ses efektleriyle ve karakterlerin seslendirmeleriyle doldurulmuş. Özellike silah sesleri, atınızın koşarkenki nal sesleri ve etrafınızda devam eden yaşamın doğal sesleri yeterince doyurucu. Seslendirme demişken bir konuya daha değinmek istiyorum; ana karakterin sesi bir kovboy kılığındaki vahşi batılıya göre çok modern olmuş gibi. Konuşmalar esnasında bir an kendinizi ingilizce belgesel izliyormuş gibi hissediyorsunuz. Bana göre sesin daha kaba ve kullanılan dilin daha sert olması gerekiyordu. Diğer Rockstar oyunlarında da olduğu gibi bunda da sadece ingilizce seslendirme var, diğer dillerin sadece altyazıları mevcut. Puanıma gelecek olursak: 10 üzerinden 8.

OYNANABİLİRLİK

GTA IV oynamış olanlarımız varsa oyunu oynarken hiçbir zorluk çekmeyeceklerini garanti edebilirim. Özellikle ana karakterin kontrolü GTA serisine çok benziyor, sağa sola dönerken hacıyatmaz gibi o yöne devrilen, koşarken kısa adımlarla depar atmaya çalışan ve haliyle komik bir görüntü oluşturan bir karakteri kontrol ediyorsunuz. Fakat karakterin kusursuz tasarımını gördükçe bu sizin için rahatsız edici bir faktör olmaktan çıkıyor, ondan sorun yok diyebilirim. Oyun esnasında yeni bir şeylerle tanışdıkça ekranın sol üst köşesinde beliren bilgilendirme baloncukları ve bunlar ekranda belirirken çıkan ses yine GTA IV ile aynı. Çoğu oyununda olduğu gibi Rockstar Games bu oyununda da bizlere aşırı büyük bir vahşi batı haritasıyla ‘open world‘ sunuyor. Çevrenin tasarımının güzel olduğundan bahsetmiştim; durum böyle olunca sadece görev yapacağınız yerlerde bulunmak yerine haritanın her yerine ayak basıp Red Dead Redemption’ın vahşi batısını tanımak istiyorsunuz. Kendinizi dağa bayıra verdiğinizde bile canınız sıkılmasın diye oyun size ek görevler çıkarıyor; haramiler tarafından tüfeklerle kovalanan veya kurtlar tarafından parçalanmak üzere olan köylüye yardım etmek bunlar arasında sayılabilir. Bu görevleri yapıp yapmamak size bağlı, eğer başarılı bir şekilde görevi tamamlarsanız saygı puanı (umarım doğru çevirisi budur) kazanıyorsunuz ve bu da diğer insanların size olan güvenini belirliyor. Kasabaya dönüp biraz kafa dinlemek isteseniz de iş peşinizi bırakmıyor ve size sunulan yine bir birinden eğlenceli görevler oluyor; yanınıza bir av köpeği alıp köyde hırsızlara ve ekinleri yiyen tavşanlara karşı bekçilik yapmak benim en çok hoşuma giden görev mesela. Velhasıl; oyunda eğlenceli ve heyecanlı vakit geçirebilmeniz için birçok şey düşünülmüş, hepsinin de zorluk seviyesi kabul edilebilir düzeyde tutulmuş. Oyun ilerledikçe haliyle bu görevlerin de zorluğu artıyor, ama zamanla cephanenize eklediğiniz ekipmanlarla onların da üstesinden geliyorsunuz. Diğer insanların da sap gibi durmayışı ve doğal hareket etmeleri de bence yapay zekanın kusursuzluğunu gösteriyor, şu ana kadar yapay zekanın herhangi bir saçma eylemini görmedim. Bu da oyuna bir gerçekçilik ve canlılık katıyor. Puanım, GTA IV benzerliğinden bir puan kırarsak, 10 üzerinden 9 diyorum.

Özetle: GTA tarzında işleyen open world oyunlarını sevenlerin kaçırmaması gereken bir oyun. Görevleri ne zaman ve ne sırayla yapacağınız tamamen size kaldığından ana hikayeyi anlamakta ve takip etmekte zorlanabilirsiniz, böyle olunca da zaten benim gibi kendinizi dağa bayıra verip tilki avlamaya veya kasabanın hayvanlarını gütmeye başlayacaksınız. Sadece o muazzam grafikleri ve vahşi batı atmosferini görmek için bile oyun almaya değer diyorum yine de…

Not: Oyuna ait ekran görüntülerine ve trailer’lara bu sayfadan ulaşabilirsiniz.

Windows 7′de Oyun Performansını Artırma

Emre ÖZTÜRK — Mon, 19 Oct 2009 11:47:49 +0000

MSDN üzerinden RTM sürümü yayınlandığından beri XP ve Vista’ya kıyasla hız bakımından herkesin beğenisini kazanan ve özellikle yeni çıkan oyunlarda gösterdiği performans ile işletim sistemleri arasında tahta oturmayı başaran Windows 7, sisteminde 2 GB ve daha altı ram bulunan kullanıcıların yüzünü güldüremiyor. Aero ve daha birçok işletim sistemi ile birlikte gelen uygulamarın kullandığı aşırı ram miktarına, sistem boşta iken bile, virüs programları ve Adobe uygulamaları da eklenince oyunlara haliyle pek birşey kalmıyor ve bunun sonucu olarak da oyun esnasında grafik kartına bağlı olmayan donmalar, uzun süren yüklemeler görülüyor.

Sırf oyun keyfim için Windows 7 gibi bir işletim sistemini bırakamam, ama oyunsuz da yapamam diyenlerin imdadına IObit yetişiyor. XP ve Vista kullanıcılarının da daha önceden tanıdığı Game Booster isimli ücretsiz program Windows 7′de diğer işletim sistemlerine kıyasla daha iyi bir performans sergiliyor ve oyun moduyla istenildiği zaman bilgisayarın sadece oyuna yönlenmesini sağlıyor. XP için performans artırıcı adı altında kullanıma sunulan çoğu programın sisteme nasıl eziyet ettiğini hepimiz biliriz. Ram kullanımını düşürmek bir kenara, artık nasıl bir işlem yapıyorsa, Notpad açacak kadar bile takati kalmıyor bilgisayarın. Game Booster Windows 7′de tüm bunları unutturuyor bize; arkaplanda çalışan ve oyun için gereksiz olan tüm işlemler bir tıklama ile durduruluyor ve istenildiği zaman oyundan sonra tekrar başlatılıyor. Kullanıcının ram miktarına bağlı olarak %8′den %16‘ya kadar ram kullanımını azaltabiliyor.

Programı buraya tıklayarak resmi sitesinden ücretsiz indirebilirsiniz. İndirdikten sonra normal kurulumu yapın ve programı çalıştırın.

Program açıldığında alt kısımda o an sisteminizde çalışan ve aslında oyun için gereksiz olan işlemler listelenir. İsimlerine bakarsanız zaten hepsinin Windows 7′ye ait işlemler olduğunu anlarsınız.

Ortadaki Oyun Kipine Geç! butonuna tıkladığınızda ise listelenen tüm işlemler durdurulacak ve bunların kullandığı bellek miktarı sizin oyununuz için bir artı olarak dönecek.

Oyun kipine geçmeden önce yukarıdaki gibi bir pencere açılacak; burada eğer isterseniz arkaplanda çalışan diğer programları da kapatabilirsiniz. Bunlar genelde virüs programları ve Java uygulamaları oluyor. Eğer oyunda iken internetiniz açık kalıyorsa virüs programınızı kapatmanızı önermem, ne olur ne olmaz, önlemimizi alalım. Kapatılacakları seçtikten sonra işaretlileri kapat diyerek oyun modunu başlatabilirsiniz.

Oyundan çıktıktan sonra diğer işlemleriniz için Windows 7′den tam performans alabilmek için kapattığınız uygulamaları tekrar başlatmanız gerekiyor. Ben bunu normalde de kullanırım diye düşünmeyin, çünkü Windows bambaşka biri oluyor sanki. Deneyince dediğimi anlayacaksınız.

Normal Kipe Geri Dön dediğinizde kapatılan tüm işlemler tekrar başlatılacak. Ayrıca kapatmak için seçtiğiniz programlar da bunlara dahil, virüs programı vs.

Ram kullanım oranına nasıl bir etki yaptığını görmek istiyorsanız masaüstü araçlarından CPU Ölçeri açıp sağ üstteki göstergeden takip edebilirsiniz.

Ram miktarı 4 GB ve üstü olanların bu programı kullanmaları her ne kadar gereksiz gibi görünse de, yine de faydalı olacağını düşünüyorum. XP ve Vista kullananlar da deneyebilir, fakat Windows 7′deki performansı beklemesinler programdan. Dediğim gibi, sadece oyuna gireceğiniz zaman kullanın programı.

Umarım faydalı bir yazı olmuştur. Uzun aradan sonra bu yazım ile açılışı yapayım dedim.

Cem Yılmaz’ın ‘Yahşi Batı’ Filminden İlk Görüntüler

Emre ÖZTÜRK — Fri, 14 Aug 2009 10:39:39 +0000

G.O.R.A ve A.R.O.G filmlerinde canlandırdığı Halıcı Arif rolüyle herkesin beğenisini kazanan usta komedyen ve senarist Cem Yılmaz bu sefer karşımıza yep yeni bir karakter ve senaryo ile geliyor: Yahşi Batı. Filmin adını duyunca bile insanın yüzünde bir tebessüm oluşuyor, kim bilir filmi ileride izlerken nasıl keyif alacağız. Yönetmenliğini Hokkabaz ve A.R.OG filmlerinde de olduğu gibi Ali Taner Baltacı yapacak. Çekimler için ise İstanbul’da büyük bir alana set kuruldu.

Filmde anlatılacak olan Cem Yılmaz’ın kaleminden dökülen olay 1880′li yıllara dayanıyor. Zamanın Amerikan başkanı, Osmanlı padişahı Abdulhamit’e bir hediye göndermek için iki kovboyu görevlendirir. Tahmin edebileceğiniz gibi bu kovboylardan biri de Cem Yılmaz. Fakat hediyeyi İstanbul’a ulaştırmak tahmin ettikleri kadar kolay olmayacaktır ve yolda başlarına çok komik olaylar gelir…

Senaryosu tamamlanıyor, set alanı kuruluyor diye haberler medyada gezerken filmin çekimlerine ait görüntülerin internete sızmasıyla anlıyoruz ki altyapı tamamlanmış ve 2010‘da vizyona girmesi tahmin edilen filmin çekimlerine çoktan başlanmış.

Youtube’da gezerken tesadüf eseri karşılaştığım, çekim görüntülerinin yer aldığı bir video klibi sizlerle paylaşmak istedim:

Yahşi Batı filminin İstanbul’da inşa edilmiş olan western kasabasından bir görüntü.

Severek Yediğimiz Cips’in İlginç Hikâyesi

Emre ÖZTÜRK — Mon, 27 Jul 2009 08:45:36 +0000

Hafta sonlarımızın vazgeçilmezi, televizyon keyfimizin bir parçası olan, hepimizin severek tükettiği cipsin hikayesini hiç merak ettiniz mi? Geçen gün bir kişisel gelişim dergisine göz atarken ‘Biliyor muydunuz?’ sayfasında cipsin nasıl günümüzdeki halini aldığını ve bu kadar meşhur bir yiyeceğe dönüştüğünü anlatan bir yazı okudum. Fazla bilgi göz çıkarmaz dedim ve sizlerle de paylaşmak istedim.

Kısa adı George olan Crum Saratoga Sprins bir kızılderilidir. Kabile reisi olmakla beraber New York’ta bulunan bir lokantada aşçı olarak çalışmaktadır. Her reis ve aşçıda olduğu gibi kaprisleri meşhurdur ve kendi bildiklerinin tersine birşey söylenmesine tahammül edemez. 1853 yılında lokantaya Paris’ten daha yeni dönmüş olan bir Amerikalı gelir. Siparişi üzerine Crum patates kızartmasını getitir ve adamın önüne koyar. Amerikalı tabakta iri iri doğranmış patatesleri görür ve aklına Paris’te yediği patates kızartması gelir; ince ince doğranmış patateslerin kızartması. Tabağı geri gönderir ve tekrar yapılmasını ister. Crum itiraz etmeden tekrar hazırlar ve adam yine beğenmez. Bu durum 2-3 kere tekrar edince Amerikalı patateslerin kalınlığından şikayetçi olur. Crum aşırı sinirlenmiştir, bıçağını eline alıp iyice biledikten sonra içinden Amerikalı’yı kesmeyi geçirirken patatesleri ince ince zar gibi doğrar ve bol tuz ile kızartıp adamın önüne koyar. Amerikalı, kızartmanın istediğinden de lezzetli olduğunu görmüş ve çok beğenmiş. Gün geçtikçe Crum’un patatesleri diğer müşteriler tarafından da istenmeye başlamış ve hepsi de kızartmayı çok beğenmiş. Crum’un patatesleri civarda ‘Saratoga Cipsi‘ olarak anılmaya başlanmış. Herman Lay adındaki bir girişimcinin cipsleri paketleyip satmaya başlamasıyla cips yemek tarihindeki yerini almış.

Herman Lay (Soldan ikinci)

İsminden de anlaşılacağı gibi günümüzdeki leziz Lay’s cipslerinin mimarı da Herman Lay’dir. Crum’un ilk paketlenip satışa sunulan cipslerinin de Lay’s olduğunu öğrenmiş olduk böylece.

İlk 3 Boyutlu Sinema Deneyimim

Emre ÖZTÜRK — Mon, 20 Jul 2009 11:01:06 +0000

Son zamanlarda çıkan, özellikle animasyon filmlerinde sıkça duymaya başladığımız 3D Sinema tabiri bende büyük bir merak uyandırdı. İnternette o kadar araştırmama rağmen 3 boyutlu sinema izlemiş olanlardan öğrenebildiğim tek şey, anlatılmaz – yaşanır olduğu idi. Bir hafta önce 3 boyutlu sinema hizmeti sunan bir şirketin web sayfasından Temmuz ayının 16’sında Harry Potter ve Melez Prens isimli filmin 3D desteğiyle gösterime gireceğini öğrendim. Dün akşam da boş vakit bulunca bunu değerlendirmek istedim ve dos doğru Berlin IMAX 3D im Sony Center sinemasına gittim.

Merak ettiğim şeylerden biri de filmi 3 boyutlu izleyebilmek için gereken gözlüğün ücretsiz verilip verilmediği idi. Korktuğum başıma gelmedi ve sinema salonuna girerken görevliler ücretsiz bir gözlük verdi. Bu güne kadar gördüğüm en büyük, en geniş beyaz perdeyi de orda gördüm. Abartısız söylüyorum; yüksekliği en az 7-8 metre vardı, genişliğini de siz düşünün artık…

Reklamlar gösterildikten sonra 3D gözlükleri taktım ve arkama yaslandım. Yer olmadığı için en önde 2. sırada idim ve haliyle boylu boyunca uzanmam gerekiyordu. Warner Bros’a ait, Eylül’de gösterime girecek olan bir filmin fragmanı ile 3D şöleni başladı. Öyle bir şeydi ki, sanki elimi uzatsam figürlere dokunabileceğim, yerimden kalkıp birkaç adım atsam filmde ben de yer alacağım… Arkaplan tamamen dümdüz oluyor, diğer figürler ise zeminin üstünde dimdik gözüküyor. Filmi izlemiş olanlar bilirler; başlangıcında 2 sihirbaz siyah bir toz bulutu oluyor ve şehrin arasından uçarak merkeze doğru gidiyorlar. O binalar karşıma tek tek çıkmaya başladığında sanki her an çarpacakmışım gibiydi. Binaların ve zeminin büyük bir bölümü dizlerimin üstündeydi zaten. At arabasına binmiş bir adamın kırbacını sallayıp üstüme doğru gelen ata vurması 3D keyfimin ‘doruk noktası’ oldu diyebilirim, sanki o kırbaç benim yüzümde patladı.

Belki bu resim anlattıklarımı daha iyi açıklar diye ekledim. Yalnız dinozorun filmle alakası yok…

Gerçekten de anlatılamayacak, yaşanması gereken birşey 3 boyutlu sinema. Herkese şiddetle tavsiye ediyorum. Her ne kadar bilet parası cep yaksa da o kadar parayı bayıldığınıza değiyor. Fakat filmin tamamının 3 boyutlu olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz; ben de filmin tamamı 3D gösterilecek sanıyordum fakat sadece 10-15 dakikası 3 boyutlu oluyor, ondan sonra gözlüklerinizi çıkarıp filmi normal izliyorsunuz. Gözlüğün yeşil ve kırmızı folyolu camlarına vuran ışınların biri dikey ışınlar ve diğeri de yatay ışınlarmış, her ikisini de beyin ayrı ayrı algılayıp yorumladığı için bir süre sonra beyin yorulmaya başlıyormuş. Hakkaten de 10 dakikalık bir zamandan sonra 3 boyutlu gördüğünüz karakterler çift gözükmeye ve gözlük rahatsız etmeye başlıyor.

Benim ilk 3D sinema deneyimiminden aktarabileceklerim bu kadar. Dediğim gibi; bu duyguyu kesinlikle yaşamalısınız. İzledikten sonra sizlerin de yorumlarınızı okumak isterim…

Tezgâhtarların Müşterilerle Aşırı İlgilendiği Bir Mağaza?

Emre ÖZTÜRK — Sun, 28 Jun 2009 19:38:33 +0000

Adamın biri yolda giderken gözü, yeni açılan mağazaya takılmış ve ‘Bir gireyim bakalım neler var’ demiş, girmiş mağazaya. Güler yüzlü bir tezgâhtar adamı karşılamış:

- Buyrun efendim, hoşgeldiniz, mağazamızı tercih ettiğiniz için teşekkür ederiz. Size nasıl yardımcı olabiliriz? Neye bakmıştınız?

Adam:

- Merhaba. Bana eldiven lazım.

Tezgâhtar:

- Lütfen şu bölüme geçin, oradaki tezgâhtar sizinle ilgilenecek.

Adam:

- Merhaba. Bana eldiven lazım.

Tezgâhtar:

- Hoşgeldiniz, kışlık mı, yazlık mı istiyorsunuz?

Adam:

- Kışlık.

Tezgâhtar:

- Öyleyse lütfen şu bölüme geçin, oradaki tezgâhtar sizinle ilgilenecek.

Adam:

- Merhaba, bana eldiven lazım… Kışlık.

Tezgâhtar:

- Merhaba efendim, deri mi yoksa yün mü?

Adam:

- Deri.

Tezgâhtar:

- Öyleyse lütfen şu bölüme geçin, oradaki tezgâhtar sizinle ilgilenecek.

Adam:

- Merhaba, bana eldiven lazım. Kışlık ve deri…

Tezgâhtar:

- Merhaba efendim. Gerçek deri mi istiyorsunuz yoksa sahte deri mi?

Adam artık sinirlenmeye başlamış:

- Gerçek deri…

Tezgâhtar:

- Şu bölüme geçin lütfen, oradaki tezgâhtar sizinle ilgilenecek.

Adam:

- Eldiven istiyorum. Kışlık ve gerçek deri.

Tezgâhtar:

- Tabi, kollarınızı uzatır mısınız, parmaklarınızı da iyice açın.

Adam:

- Tabi, buyurun.

Tezgâhtar:

- Yandaki bölüme geçin lütfen.

Adam:

- Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz, ben eldiven istiyorum. Verin de gideyim.

Tezgâhtar:

- Telaşlanmayın, siz gerçekten nasıl bir eldiven arıyorsanız, size en uygun eldiveni alacaksınız. Biz sizi maksimum derecede memnun edebilmek için elimizden geleni yapıyoruz. Eldiveninizin bu paltoya uygun olmasını mı istiyorsunuz?

Adam biraz da bağırarak:

- Evet!

Adam bir sonraki tezgâhtarın yanına gider ve:

- Ben kışlık, gerçek deriden, bu paltoya uygun, bu ellere giyebileceğim bir çift eldiven istiyorum.

Tezgâhtar:

- Tabi efendim. Fermuarlı mı olsun, çıtçıtlı mı?

Adam:

- Fermuarlı.

Tezgâhtar:

- Şu tezgâhtarla görüşmeniz gerekiyor.

Tam bu sırada kapıdan içeri bir adam girer. Bir elinde altından beton parçaları dökülen klozet, öbür elinde tuvalet duvarından birkaç parça fayans, bağırır:

- İşte bu benim tuvaletim, bu da tuvaletimin fayansı, popomu da demin size gösterdim, artık verin şu tuvalet kâğıdını!

…

Gerçi bizim tezgâhtarlarımızın daha çok ilgisizliklerinden yakınırız ama.

Kaynak: Genç Gelişim Dergisi