“Bizler bazen bütün iyi niyet ve samimiyetimizle kendimize göre güzel işler yapma gayreti içerisinde oluruz. Fakat bu çabamız her zaman çevremizdekiler tarafından doğru olarak algılanıp yorumlanmayabilir. Hatta bazen acımasızca eleştirilere maruz kalabilir, takdir beklediğimiz insalardan tenkit alabiliriz. Önemli olan bizim buradaki niyetimiz ve gayretimizdir. İnsanlara eleştirmek, üretmekten her zaman daha kolay gelmiştir. Bize düşen yapıcı eleştirilerde bulunanlara minnettar olmak, yıkıcı eleştirilere ise takılmadan yolumuza devam etmektir. Bu yaklaşımı destekleyen yaşanmış bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.

Bir öğrenci resim öğretmeninin isteği üzerinde büyük bir hevesle okuduğu okulun bahçe duvarına bir resim yapar. Ve altına şöyle bir not düşer;

- Lütfen eksik ve yanlışları işaretleyiniz!

Bir hafta sonra resimde işaretlenmemiş bir alan kalmadığını görünce büyük bir hayal kırıklığı yaşar ve üzüntüyle bir daha resim yapmamaya karar verir.

Öğrencinin bu kararını öğrenen okulun psikolojik danışmanı onu odasına davet ederek olayı ve hissettiklerini kendisiyle paylaşmasını ister.

Öğrenci, resim yapma kabiliyeti olmadığına inandığını ve kendisine güveninin kalmadığını söyler.

Sonuç olarak görüşmeden şöyle bir karar alarak ayrılırlar:

Öğrenci aynı duvara yeni bir resim daha yapacak ve altına şu notu düşecektir:

- Lütfen eksikleri tamamlayınız!

Ve bir hafta sonra öğrenci resme baktığında gözlerine inanamaz. Çünkü resme tek bir çizik bile atılmamıştır. Koşarak rehberlik servisine gider ve durumu danışmanına anlatır.

Ve psikolojik danışmanı ona;

- İnsanlara eksik olanı görmek kolay, alternatifini üretmekse oldukça zor gelir. Bu da benim sana hayat dersim olsun, der.

‘Sen yüreğindeki ışığı söndürme,
Başkaları eleştiriyor diye.
İçindeki üretme aşkını öldürme,
Neden olmuyor? diye.
Olumsuz eleştiriler yapanları dikkate al,
Ama onlara takılma.
Güzellik görenleri bul ki,
Ümitsizliğe kapılık yıkılma.’

Efkan Yeşildağ”

12parmak ~ Hayatın Akordu! © 2012 | 0 yorum | yazının devamı »